Alone.

Είναι πραγματικά τρομερό το πόσο πολύ μπορεί να σε αλάξει ένας άνθρωπος.
Απο εκεί που σαπίζεις βαριέσαι, μιζεριάζεις και όλα αυτά τα ωραία, γνωρίζεις ανθρώπους που πραγματικά θες να πάρεις οτι έχουν να σου δώσουν και λίγο ακόμα..

Γυρνώντας πίσω στο χρόνο συγκρίνω το πως ήμουν τότε πριν γνωρίσω μερικούς ανθρώπους με το τώρα και πραγματικά απορώ πως γίνεται να ήμουν τοσο βλάκας. Σε οτι βιβλία, ταινιές, παραστάσεις και εγώ δεν ξέρω τι άλλο εκθέτεις τον εαυτό σου αν το κάνεις μόνος ίσως να μην είναι αρκετό.

Δεν λέω καλή η μοναξιά αλλά σίγουρα χάνεις σε βάθος χρόνου.  Την λάτρευα την μοναξιά κάποτε. Ότι κάνεις το κάνεις μόνος και κανείς δεν επιρεάζει την κρίση σου. Είσαι ελεύθερος να πράξεις οτι θέλεις όποτε θέλεις και όπως το θέλεις. Αν σου κάτσει κάτι καλό και παραγωγικό είναι μόνο δικό σου και το απολαμβάνεις περισσότερο μιας και δεν σε βοήθησε κανένας να το πράξεις. Αν πάλι φας τα μούτρα σου δεν έχεις κανένα να κατηγορήσεις παρά τον εαυτό σου και σίγουρα θα μάθεις απο αυτό.  Αν ή όταν καταφέρεις να κάνεις κάτι πραγματικά καλό για την ζωή σου και θεωρήσεις οτι πέτυχες το έκανες μόνος και η δύναμη που νιώθεις είναι τιτανοτεράστια.  Είσαι σχεδόν άτρωτος. Δεν σε πιάνει τίποτα και όλα αυτά. Καλή φάση δεν ακούγεται?

Δεν είναι όμως έτσι τελικά.. Το να είσαι ή να αισθάνεσαι μόνος δεν είναι εύκολο και σίγουρα περνάει καιρός μέχρι να προσαρμοστείς πόσο μάλλον να το εκμεταλευτείς. Αυτό προφανώς συμβαίνει γιατί δεν είμαστε μοναχικοί εκ φύσεως. Ζούμε σε κοινωνίες και όλα τα σχετικά. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις φυσικά αλλά ο κανόνας είναι αυτός. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε μόνοι...