Alone.

Είναι πραγματικά τρομερό το πόσο πολύ μπορεί να σε αλάξει ένας άνθρωπος.
Απο εκεί που σαπίζεις βαριέσαι, μιζεριάζεις και όλα αυτά τα ωραία, γνωρίζεις ανθρώπους που πραγματικά θες να πάρεις οτι έχουν να σου δώσουν και λίγο ακόμα..

Γυρνώντας πίσω στο χρόνο συγκρίνω το πως ήμουν τότε πριν γνωρίσω μερικούς ανθρώπους με το τώρα και πραγματικά απορώ πως γίνεται να ήμουν τοσο βλάκας. Σε οτι βιβλία, ταινιές, παραστάσεις και εγώ δεν ξέρω τι άλλο εκθέτεις τον εαυτό σου αν το κάνεις μόνος ίσως να μην είναι αρκετό.

Δεν λέω καλή η μοναξιά αλλά σίγουρα χάνεις σε βάθος χρόνου.  Την λάτρευα την μοναξιά κάποτε. Ότι κάνεις το κάνεις μόνος και κανείς δεν επιρεάζει την κρίση σου. Είσαι ελεύθερος να πράξεις οτι θέλεις όποτε θέλεις και όπως το θέλεις. Αν σου κάτσει κάτι καλό και παραγωγικό είναι μόνο δικό σου και το απολαμβάνεις περισσότερο μιας και δεν σε βοήθησε κανένας να το πράξεις. Αν πάλι φας τα μούτρα σου δεν έχεις κανένα να κατηγορήσεις παρά τον εαυτό σου και σίγουρα θα μάθεις απο αυτό.  Αν ή όταν καταφέρεις να κάνεις κάτι πραγματικά καλό για την ζωή σου και θεωρήσεις οτι πέτυχες το έκανες μόνος και η δύναμη που νιώθεις είναι τιτανοτεράστια.  Είσαι σχεδόν άτρωτος. Δεν σε πιάνει τίποτα και όλα αυτά. Καλή φάση δεν ακούγεται?

Δεν είναι όμως έτσι τελικά.. Το να είσαι ή να αισθάνεσαι μόνος δεν είναι εύκολο και σίγουρα περνάει καιρός μέχρι να προσαρμοστείς πόσο μάλλον να το εκμεταλευτείς. Αυτό προφανώς συμβαίνει γιατί δεν είμαστε μοναχικοί εκ φύσεως. Ζούμε σε κοινωνίες και όλα τα σχετικά. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις φυσικά αλλά ο κανόνας είναι αυτός. Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να ζούμε μόνοι...

Statistics are crap.

Όλοι ξέρετε τις στατιστικές που μας λένε πόσα παιδάκια πεθαίνουν κάθε λεπτό, πόσοι αυτοκτονούν την ημέρα και όλα αυτά τα όμορφα bits and pieces να σου φτιάχνουν τη μέρα.. Δεν θα ήταν γαμάτο κάθε τόσο να βγαίνουν και στατιστικές του τύπου πόσοι άνθρωποι κάνουν σέξ σήμερα, πόσοι ήπιαν ένα τσιγάρο, πόσοι είπαν "σ'αγαπώ", πόσοι βίωσαν έστω και για λίγο την ευτυχία?

 

Κομματάρα. Για μένα μία ακόμα στιγμή much needed ευτυχίας.

jesus.

lol.

Kinky.

'Εχτες είχα δωδεκάωρη βάρδια..Και νύχτα κίολας. Μιζέρια. Βαρεμάρα. Και το χειρότερο? Να έχεις απο λίγο έως σχεδόν καθόλου δουλεία να έχεις τελειώσει με τις υποχρεώσεις σου να μην περιμένεις κανένα και η ώρα τέσσερις παρά τέταρτο.. Θα μπορούσα να λίωσω και εγώ σε ενα pc στο μαγαζί αλλά όχι, γιατί έχω kinky αφεντικό.


Θα μου πείς οκ ρε μαν σιγά, άνοιξε ενα pc και λιώσε. Σιγά μην έρθει τα χαράματα το boss. Φυσικά και δεν θα έρθει. Δεν χρειάζεται να έρθει. Γιατί θα ξυπνήσει το πρώι κύριος και θα αράξει στο καναπέ θα πάρει το laptop  θα κάνει ένα ωραιώτατο rewind στο stream της κάμερας και αντί να δει τον Αυτιά πρωί πρωί όπως κάθε άλλος μίζερος Ελληναράς της ηλικίας του θα λίωσει στα streams απο τις κάμερες. Αν δεν είναι αυτό kinky τότε δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι.

Η ειρωνεία είναι πως λίγες ώρες πρίν έλιωνα τα αυτία μου στο κινητό προσπαθώντας να διαπιστώσω το πόσο kinky είναι η (hopefuly) κοριτσάρα μου. Και είναι η άτιμη πολύ.  Οσο για τη μουσική.. 

Weird Colours Ιn The Sky.

Οταν δύει ο ήλιος, ή μάλλον στιγμές μετά την δύση του ο ουρανός εδώ που βρίσκομαι είναι πραγματικά απίστευτος. Απίστευτα χρώματα, αποχρώσεις του μωβ μαζί με γαλάζιο, σκούρο μπλέ για το  πέπλο του και ροζ, πορτοκαλί και κόκκινα σύνεφα να χορεύουν πάνω απο τα βουνά.. Τι να λέω.. δεν υπάρχει τρόπος να το περιγράψω βασικά.. Φωτογραφική δεν έχω ακόμα δυστυχώς αλλά έχω κάτι που ελπίζω να βοηθήσει..  Στρίψε ένα τσιγάρο, πάρε μια κούπα με τον αγαπημένο σου καφέ και βάλε να παίξει αυτό.

Καταστάσεις σαν αυτή με κάνουν να είμαι ευγνώμων που άφησα πίσω μου την Αθήνα.. Cheers.

Η δουλειά.

Η δουλειά σε ελευθερώνει.. ΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Αν θυμάμαι καλά αυτό το "ρητό" η κάτι παρόμοιο τέλος πάντων αναγράφεται στην είσοδο του Νταχάου. Ο πατέρας μου πιστέυει το ίδιο. Εγώ πάλι όχι. Αλλά ας μην αρχίσω τα περι δουλειάς.. Τα έχουμε φάει στη μάπα όλοι λίγο πολύ. Ας μείνουμε στα ωραία.. Τι μουσική ακούτε στη δουλειά? Η μάλλον ακόμα καλύτερα τι μουσική θα θέλατε να ακούτε στη δουλειά? Εγώ την βρίσκω με τους Thievery Corp. γιατί είναι politically correct στον εργασιακό χώρο και τόσο μα τόσο ταξιδιάρικοι.. Δοκιμάστε να ακούσετε το Lebanese Blonde απαλά στα ηχεία και μετά το Amerimacka και το Richest Man In Babylon. Καλή φάση ναι?
Α και  επιτέλους.. Δεν είναι δουλειά γαμώ την πουτάνα μου. Είναι ΕΡΓΑΣΙΑ. "Που εργάζεσαι?" Όχι " Που δουλεύεις?"

Το soundtrack της ζωής μας.

Δεν ξέρω εάν το κάνετε και εσείς αλλά εμένα πάντα μου άρεσε να συνδέω σημαντικές στιγμές της ζωής μου με μουσική. Πάντα έψαχνα να βρώ ενα τραγούδι που να ταυτίζεται με οτι συναίσθημα βιώνω εκείνη τη στιγμή. Κάποιες φορές πετυχαίνει και κάποιες όχι. Καμία φορά συμβαίνει και το αντίστροφο. 'Οπως και να 'χει η μουσική είναι σίγουρα για μένα ο καλύτερος τρόπος για να περιγράψω οτι αισθάνομαι. So here it goes..